foto-impressie eindexamenexpo kabk

Elk jaar exposeren de eindexamenkandidaten van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag (KABK) hun werk tijdens de eindexamenexpo. Je kunt uren lang door het gebouw dwalen om al die mooie werken te bekijken. Voor iedereen die van kunst houdt, is een bezoek zeker de moeite waard.  De expo is tot en met 9 juli (gratis) te zien. Hieronder een aantal van mijn favorieten.

De afdeling Type & Media

Jasper Abels (fotografie, http://www.japserabels.com )

Instant Reflex - Kim Nuijen (fotografie, http://www.kimnuijen.com )

Jordy van den Nieuwendijk ( grafisch ontwerpen )

Jordy van den Nieuwendijk ( grafisch ontwerpen )

make & mold - Rutger de Regt (afdeling meubelontwerp http://www.rutgerderegt.com )

Johanna - Anne Forest (afdeling Beeldende Kunst)

Kijk hier voor meer informatie.

in der groβstadt

Afgelopen jaar heb ik Mahal (Haags, 20 jaar, student Beeldende Kunst) leren kennen. Ik werkte op de koninklijke academie van beeldende kunsten en zocht studenten die een bijdrage wilde leveren aan de Nieuwe K, het blad van de academie en het conservatorium. Mahal schreef graag en werkte via mij vaak in Stoor, de winkel van de kabk. Via Facebook bleven we in contact. Van oktober t/m februari studeert ze in Berlijn aan Kunsthochschule Berlin-Weissensee aan de afdeling Malerei/Schilderen via het Erasmus programma. Ik vroeg haar of ze haar ervaring op papier de computer wilde zetten. Hieronder deel 1, van ‘in der groβstadt’

Wat zich eerst als kinderlijke opwinding voordeed, is inmiddels veranderd in een gevoel van desillusie. “Berlijn” klonk zo exotisch, zo vol avontuur . Ik heb het nog niet gezien. Wellicht ligt het niet aan deze stad maar aan mij – zou het in elke stad zo’n strijd zijn? Wat voorheen in mijn gedachte als Neerlands trots werd gedefinieerd, blijkt nu in aangepaste vorm een Europees, dan wel wereldwijd verschijnsel te zijn. Zoals hier speculaas bedrukt met circusdieren en échte Duitse Goudse kaas te vinden is. Bovendien hangt voor mij over de Duitse taal een dikke nevel, waardoor Nederlands opeens een ongekende duidelijkheid lijkt te hebben. Dacht ik moeite te hebben met het vinden van woorden om mij te uiten, denk ik nu dat het alleen aan lef ontbrak. Ik heb mij nooit zo nationalistisch gevoeld als hier in het buitenland.

Of zo klein, zo onbeduidend. Hoe bekrompen mijn wereldbeeld blijkt te zijn. Ik verlang terug naar Den haag, waar je met de fiets niet op een vierbaans autoweg hoeft te rijden. Dat niet constant in beweging is, niet constant in verandering. Waar ik weet waar ik wil zijn en niet uren hoef te lopen omdat ik geen rust kan vinden. In deze Groβstadt voel ik mij dertien, ongemakkelijk, onhandig. Ik zeg de verkeerde dingen en er zit eten tussen mijn tanden. Tevergeefs probeer ik het te verbergen. Waarom doe ik toch zo moeilijk als het makkelijk kan? Wellicht komt het begrip later, zie ik als ik terug ben pas wat er goed is. Toch kan ik nu al zeggen dat hier de herfst mooier is, de cafeetjes gezelliger en de musea werkelijk noemenswaardig. Ik hoop meer te mogen ontdekken van de stad zoals het romantische beeld zich voordoet. Zo niet, dan was het in ieder geval een leermoment, misschien niet over de stad maar over mijzelf. Dat op zich maakt het al waard de strijd aan te gaan.

Bekijk Mahal’s werk hier

een beetje sterven

Maandag is mijn laatste dag bij de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten. Nu tien maanden keihard gewerkt te hebben ga ik terug naar mijn grote liefde, het theater.  

Hoewel het mijn eigen keuze is en ik erg uitkijk naar mijn nieuwe werk heb ik toch altijd moeite met ergens weggaan, afscheid nemen. Tien maanden lijkt niet lang, maar als je nagaat dat je 36 uur per week werkt en dat tien maanden lang, komt dat neer op 1440 uur! 1440 met collega’s praten. Je mail bekijken, achter je bureau zitten, het zelfde uitzicht hebben en ja, natuurlijk ook werken.

1440 uur, dat is niet niks. Bijna 200 keer ben ik naar de Academie gefietst, ontelbare keren heb ik de telefoon opgenomen. Het zit in mijn systeem en dat moet er straks weer uit.

De Fransen hebben hier een mooie uitdrukking voor:

“Partir, c’est mourir un peu; c’est mourir à ce qu’on aime. On laisse un peu de soi-même en toute heure et dans tout lieu.”

Wat zoiets betekent als: “Afscheid nemen is een beetje sterven; sterven aan dat waarvan men houdt. Men laat een beetje van zichzelf achter in ieder uur en elke plaats.” 

Je laat iets achter, je bent er geweest. Je ontvangt post op je naam. Je zit in de herinnering van de mensen die blijven. Je hebt iets bereikt, iets opgezet. Mensen ingewerkt. Ook letterlijk laat je iets achter. DNA op elke plek waar je geweest bent, een beetje unieke jij blijft dus lange tijd fysiek op de plek aanwezig. Mijn katje is nu acht maanden dood. Toen ik het laatst koud had thuis pakte ik een deken. Hoewel de deken al gewassen was, zat deze onder de poezenharen. Na acht maanden is er nog steeds een beetje poes in huis.

Het leven is voortdurend afscheid nemen. Gelukkig maar, anders zou het erg saai zijn. Mensen en plekken verdwijnen, worden vervangen door nieuwe mensen en nieuwe plekken. Herinneringen blijven. Nieuwe bagage, nieuwe lessen, nieuwe wijsheden. Je wordt erdoor gevormd.

Ik heb het afgelopen jaar veel geleerd. Veel over communicatie en pr, beeldende kunsten, grafisch ontwerp, fotografie, mensenkennis, problemen oplossen, in het diepe gegooid worden en er weer uitkomen. Woensdag start de nieuwe uitdaging, in een bekend en warm nest: Het Lucent Danstheater en de Philipszaal aan het Haagse Spuiplein.