in de stiltecoupé

Het spoor onder je voorbij horen gaan.
Genieten van de eindeloze uitzichten die voorbij komen.

Rust.

Liever niet?
Ga dan maar ergens anders zitten.
Alsjeblieft.

Zodra we meer weten hoort u van ons

Wat is erger dan stilstaan? Achteruit gaan. Terug gaan terwijl je vooruit wilt!

Gister was zo’n dag. Ik vertrok vol enthousiasme richting Arnhem om een workshop social media voor Introdans te geven. Introdans is een van de mooiste dansgezelschappen van Nederland. Niet alleen de voorstellingen, maar vooral het artwork en de foto’s door Erwin Olaf spreken mij erg aan. Volgens de reisplanner zou ik rond (dat stond er echt) 11.30 uur in Arnhem aankomen.

Tien minuten na het vertrek stond de trein stil.

‘Dames en heren, er staat een defecte trein op het spoor voor ons. Zodra we meer weten hoort u van ons.’

een kwartier later.

‘Dames en heren, we wachten nog steeds, zodra we iets weten hoort u van ons. ‘

Weer een kwartier later.

“Dames en heren, ik heb slecht nieuws. We gaan terug naar Den Haag. We weten nog niet wanneer’.

En toen tien minuten later.

‘Dames en heren, we gaan nu weer naar Den Haag Centraal, dit kan alleen even duren omdat we alle seinen open moeten rijden.’

Om 11.15 uur kwam ik aan op de plek waar ik anderhalf uur eerder vertrok. Den Haag Centraal.
Mijn afspraak in Arnhem kon helaas niet meer doorgaan.

de loopneus

Ik zit in de trein die elk moment naar Utrecht kan vertrekken
aan het eind van het gangpad zie ik hem
een oude viezige net geklede man
met een druppel aan zijn neus
een druppel die naarmate hij dichterbij komt steeds langer wordt
(nee niet naast mij, nee niet naast mij)
hij stopt bij de stoel voor mij
“mag ik naast u komen zitten”
vraagt hij aan de vrouw
die net bij de kiosk bij mij voordrong.
Gerechtigheid!